මාළු මන්නෙන් ලෝකෙ­ටම සෙල්ලං දමා මිලි­යන ගණ­නක් ඇල්ලූ ලේල්ලමේ රවී

    0
    8

    පාරේ බැහැලා ගියත් රවීට  ‘අයි­කන්’ එකක් තියෙ­නවා. අවු­රුදු 35ක් විතර මන්නෙත් එක්ක ඔට්ටු වෙලා ලෝකෙම දන්න  මිනි­හෙක් වෙච්ච එක ගැන සතු­ටුයි. මගේ ‘කට්’ බලලා, ඒ ගැන ඉගෙන ගත්තා  කිය­ලාත් සම­හරු  කිය­නවා. ඕනෑම දෙයක් හරි­යට ඉගෙන ගත්තොත් ඉහ­ළ­ටම යන්න පුළු­වන්. ඒක තමයි තිය­රිය. හැබැයි, ප්‍රැක්ටි­කල් ඇඟේ  තියෙන්න ඕන. අඩ­වන් දෑස්. අවුල් වි ගිය කෙස් රොද. බරට බර මාළු වට්ටි.

    කපුටු කන්ක­ර­ච්චල්, කොකුන්ගේ කර­පෙ­විලි එක­දි­ගට මාළු ලෑලි දිගේ ඇති රූ ලොකු පොඩි විවිධ වර්ගයේ මාළු කූරි, ටික ටික සැර­වේ­ගෙන එන කර සුළඟ ඒ සිහි­ලසේ වැල්ලේ ඔහේ දිගා­වේ­ගෙන ඈත මුහුද දිහා බලා­ගත් ධීව­රයෝ, නිමා කළ දව­සක මතක අතර කිමි­දී­ගෙන, ඒ මූදු­කරේ ජීවිතේ අමුත්ත, රටේ ලෝකේ අනිත් හැමෝම අලුත් දව­ස­කට සැර­සී­ගෙන, ඒ අතරේ පහු­වදා රෑ මුහුදු රස්සා­වට ගිහින් ගොඩට පැමිණි මේ ධිව­ර­යන්ගේ කල­ද­වස වෙනස්. ඒ අයට දැන් දවසේ හැන්දෑ­කරේ ආපිට රෑ කරු­වලේ තමයි මේ ඇත්තෝ මුහුදු ගමන පටන් ගන්නේ.

    ඔයින් මෙයින් අපි අඩි ගණින්නේ මුහු­දෙන් වැල්ලට, වැල්ලෙන් මාළු වාඩි දිහා­ටයි අපේ ගමන යෙදෙන්නේ.

    ලෙල්ලම

    ඒ, සෙල්ල­මක් නොවෙන මුහුදු ජීවිතේ ලොකුම නිව­හන. රැයක් පුරා නෙළා‍ ­ගෙනා මුහුදු සම්පත කේවල් වෙන්නේ ලෙල්ල­මේදී.

    ඉතින් කවු­රුත් දහ­ස­කුත් බලා­පො­රොත්තු දල්වා­ගෙ­නයි ලෙල්ල­මට එන්නේ. ඒ, කෙනෙක් ධීව­ර­යෙක්. තවත් කෙනෙක් ගැනු­ම්ක­රු­වෙක්. ටොන් ගණන් මාළු තොග වුණත් සුටුස් ගාලා විකිණී හමාර වෙන්න, ලෙල්ලමේ වැඩි වේලා­වක් ගත වෙන්නේ නැහැ.

    අලු­යම ලොකු ලොකු ගනු­දෙ­නු­ව­ලට වටින් පිටින් එළිය වැටී­ගෙන පැහැ­බ­ර­වී­ගෙන එද්දී පුංචි පන් මල්ලක් කිහිලි ගන්වා­ගත්ත වට්ටි අම්මලා ලෙල්ලමේ එක් රොක් වෙනවා. මාළු පෙට්ටි බැඳ­ගත්තු මාළු බයි­සි­ක­ල්ක­රු­ව­න්ගෙන් ලෙල්ලම වැසී යනවා. ඒ තර­ම­ටම ජන­ස­න්නි­පා­ත­යක් එතැ­නට එක් වෙනවා.

    ඒ කාගේ කාගේත් අත­රින් අප මේ රිංගා යන්නේ ඒ එක අමු­ත්තෙක් සොයා­ගෙන. ඒ එක මනු­ස්ස­යෙක්. පුංචි මිනි­සෙක්. ශ්‍රී ලංකාවේ තරු­ණ­යෙක්.

    ඒත් ඔහු කරන කියන වැඩ හරි ලොකුයි. අන්ත­ර්ජාල වීඩියෝ නම් දැන් එම­ටයි. ඒත් ඒවා­යෙන් මිනි­සුන්ගේ හිත් ඇද බැඳ ගන්නේ හරිම ටිකයි. වැඩි­ම­නක් අසභ්‍ය එහෙ­මත් නැති­නම් හිත්ව­ලට විෂ එක­තු­ක­රන ඒවා.

    ඒත් අද අපේ කතා­නා­ය­ක­යාගේ කතා­න්ද­රය ඊට වෙනස්. මේ වැල්ලේ ඉප­දිලා වැල්ලේම හැදී වැඩුණු කෙනෙක්. වැල්ලේ රක්ෂාව කළ වැල්ලේ නෑයන් එක්කලා තමයි මෙයා කව­දත් ඉන්නේ. වැල්ල වීදිය මීග­මුව තමයි එයාගේ ලිපි­නය.

    ඉතින් අපේ අමු­ත්තාව හඳුන්වා දෙන්න හොඳම විදි­යක් තමයි අපේ බත් පත. ඒකට පෝෂණ ගුණය එක් ක­රන මාළු කෑල්ල ලස්ස­නට හැඩේට කපන එක වෙනම කලා­වක්.

    කටු – බටු කොර­පොතු වරල් – කොරල් එහෙම අහක් කරලා ඒක ලෙස­ටම වුණොත් තමයි රස­ක­රලා කාට කාටත් මාළු වෑංජ­න­යක රස බලන්න ලැබෙන්නේ.

    මාළු කපන රවී

    එහෙ­මත් නැති­නම් Fish Cutting Ravi අපට හමු වන්නේ එතැ­න­දීයි. තව ඕනෑ­ත­රම් ලෙල්ල­ම්වල මාළු කැපිල්ල ජොබ් එක කර­ගත්ත කොල්ලො දකින්න පුළු­වන්. ඒත් රවී තම­න්ගේම කියලා වෙන­මම ස්ටයිල් එකක් ඇති කර­ගෙන තියෙ­නවා.

    දව­සක් දෙකක් නෙවෙයි, 28 අවු­රු­ද්දක් තිස්සේ ඒක එහෙ­මයි. අපි මේ ටිකෙන් ටික දිය­ඹට ඇදෙන්නේ ඒ කතාව දිගේ.

    ඒ විත­රක් නෙවෙයි. රවී දැන් ශ්‍රී ලංකාවේ විත­රක් නෙවෙයි. ලෝක­යේම ජන­ප්‍රිය කෙනෙක්. යූ-ටියුබ් හරහා මිලි­යන ගණ­නක් ප්‍රේක්ෂ­ක­යන්ව රවී ඇද බැඳ­ගෙන ඉන්නේ එයා­ගෙම ආර­කට.

    පිටින් බැලු­වත් ඒ ඒ වෙන­ස්කම් වෙනවා. අව් කණ්ණා­ඩිය, හාෆ් ක්‍රේල් කළ දිග කොණ්ඩය, උස කඩ­ව­සම් හැඩ­හු­රු­කම, නිතර සිහ­න­වෙන් සැහැ­ල්ලු­වෙන් ගෙවෙන ජීවි­තය මේ තමයි රවීගේ ජීවිතේ.

    රවීන්ද්‍ර නලීන් කුමාර

    කවු­රුත් මීගමු වැල්ලේ රවී විදි­යට දැන හඳු­නා­ගන්නා අපේ කාලයේ ලෙල්ලමේ කොල්ලාගේ නම එහෙ­මයි. ඉන් එහා වග­තුග ටිකක් කියන්න වගේ දැන් රවී කල්ප­නා­බ­රව ඉන්නේ. අපි දැන් හැරෙමු ඔහු දිහාට.

    ‘බාප්පා මාව වැල්ලට එක්ක­රන් එද්දි මං හරි පුංචියි. අපේ පර­ම්ප­රාවේ හුඟ­දෙ­නෙක් මාළු කැපිල්ල ජොබ් එක කර­ගත්ත කට්ටිය.

    මං අවු­රුදු 15ක් මේ වැඩේට බැස්සේ. ඒ කාලේ මං කෝඩු­කා­රයා. හරි පරෙ­ස්ස‍මට හොඳ හුස්මක් ඉහ­ළට අරන් යහ­මින් නුව­ණින් හෙමින් හෙමින් තමයි මාළු මන්නෙන් වැඩ දැම්මේ.

    දැන් මන්නේ මට ඕන අත­කට ඔට්ටුයි. හැබැයි තව­මත් හොඳ සිහි කල්ප­නා­වෙන් හොඳ අව­ධා­න­යෙන් වැඩේ කරන්නේ. මේ ජොබ් එක කරන ‍කාට වුණත් එහෙම තමයි. පොඩ්ඩ ගැස්සු­ණොත් අන­තු­රක් වෙන්න ඉඩ තියෙ­න­වානේ.

    මටත් පොඩි පොඩි ‘මිස්ටේක්’ වෙලා නැතිව නෙවෙයි. ඒවා හොඳ පාඩම්. මං ඒවා­යෙන් ඉගෙන ගත්තා. තව­මත් මං ඉගෙන ගන්නා ගමන් ඉන්නේ…

    ඒ ඔහුගේ නිහ­ත­මා­නී­ත්වය වැල්ලේ කොල්ලෙක් මේ කේෂා­වට හොඳ හැඟී­මෙන් ඇවි­දින් උග­න්වන්න කිව්වොත් දෙව­රක් නොසිතා දන්නා කියන ටික උග­න්ව­නවා කිය­ලායි රවී අපට කීවේ.

    ‘අපිට ඉතින් හැම­දා­මත් මේක කරන්න බැහැනේ. අපෙන් පස්සේ එන්න ඉන්න අයට මේක දීලා යන්න වෙන දව­සක් එනවා. එදාට හොඳ හිතින් හොඳ නමක් තියා­ගෙන මෙතැ­නින් ගියොත් තමයි වටින්නේ…’ ඒ රවීගේ සිත.

    කොහො­මින් කොහො­මින් හරි රවී දැන් මිලි­යන ගණ­නක් ප්‍රේක්ෂ­ක­යන් අත­රට ගිහින් ඉන්නේ. ඒත් ලස්ස­නට, හොඳට, පිළි­වෙ­ළට වැඩේ කර­න්නයි එයා මහන්සි ගන්නේ.

    හුඟක් වෙලා­වට හරි සොච්ච­මයි රවී­ලාට ලැබෙන්නේ. ඒ ටික ටික එකතු කරන් ගිහින් තමයි මෙයාලා ජීවත් වෙන්නේ. ඒත් ලැබෙන දෙයින් සතු­ටු­වෙලා කාලා බීලා ජොලි කරලා මුහුදේ පැනලා ගාලා කැරම් අතක් ගහලා ඉඳ­හිට බෝට්ටු සවා­රි­යක් එහෙම ගිහින් ෆන් එකේ ඉන්න ඕනැයි කිය­ලායි රවී කව­දත් කියන්නේ.

    අඩි තුන හතරේ මන්නා පිහිය රවීට නැති­වම බැහැනේ. මෙහෙම තැන­කින් කිය­වලා හදවා ගන්නා රවීගේ මන්නා පිහිය කිලෝ එකක් විතර බර තියුණු ආයු­ද­යක්. එහෙම බර නොවු­ණොත් මේ වැඩේට අමා­රුයි කිය­ලයි එයා කියන්නේ.

    ඒත් අවු­රු­ද්දෙන් අවු­රු­ද්දට මන්නා පිහි මාරු කරන්න වෙන්නේ ඒක ගෙවිලා බර අඩු­වෙන නිසයි. රුපි­යල් තුන්හා­ද­ක්වත් වෙන්න­ප්පු­වෙන් අලුත් මන්න­යක් හදා­ගන්න වැය­ක­රන බවත් ඔහු කීවේ ආරෝ­ව­කින් නම් නොවෙයි.

    තීරු­වට, රවු­මට, කොටු­වට දුප්ප­තාගේ, පොහො­ස­තාගේ බත් වේලට මාළු කෑල්ලක් ලස්ස­නට කපලා දෙන්නට රවීලා මහන්සි වෙන්නේ එහෙ­මයි.

    ‘මාළු කප­නවා කියන්නේ සෙල්ල­මක් නෙවෙයි. වැඩේ වන් ෂොට් කරන්න ඕනි. මිස් වුණොත් කූරි­යම ඉව­රයි. කස්ට­ම­ර්ගෙන් කස්ට­මර්ට ස්ටයිල් එක වෙනස්. එක්කෙ­නෙ­කුට පෙති. අනෙක් එක්කෙ­නාට කොටු. තව කෙන­කුට ඇඹුල් තියල්. කලා­තු­ර­කින් බාබ­කියු.

    මේ හැම දේටම ඔට්ටු­වෙලා ඉන්න ඕනි. ‘ටෙක්නික්’ එක දන්නේ නැති­ නම් වැඩේ හරි­යන්නේ නෑ. මුහුදේ මාළු ජාති කොච්චර ඉන්න­වාද? හැබැයි එකින් එකට කට් එක වෙනස්. පර­වාට දාන කට් එක ගිර­වාට දාන්ඩ බෑ. ගිර­වාට දාන කට් එක කොස්සාට දාන්න බැහැ.

    මුහුදු කුකුළා රබර් වගේ. දැල්ලාගේ දැලි ටික පොඩි වුණොත් ඉව­රයි. මඩුවා වෙනම එකෙක්. මාළු ජාති­ව­ලට දෙන කට් එක වගේම තමයි කස්ට­මර්ගේ චොයිස් එක.

    රවී කියන්නේ ජීවි­කාවේ කතා­වයි. ඔහු බොහොම සරල – සුන්දර ‍මිනිහෙක්. විලා­සිතා ලෝලි­යෙක්. ඒ නිසාම ලෙල්ලමේ හැමෝම රවීට ආද­රෙයි.

    කාක්කන්ගේ කෑගැ­හිල්ල, පූසන්ගේ දැඟ­ලිල්ල. බල්ලන්ගේ නිමක් නැති පොර­කෑම ඔස්සේ රවීගේ කතාව තවත් දුරට.

    ලංකාවේ හුඟක් දෙනෙක් දැන් මාව දන්නවා. ලෝකෙ වටේ මිලි­යන ගණ­නක් යූ-ටියුබ් එකේ මගේ ‘කට්’ බලලා තියෙ­නවා. ඒ වගේම කොහේ පාරේ බැහැලා ගියත් රවීට ‘අයි­කන්’ එකක් තියෙ­නවා.

    අවු­රුදු 35ක් විතර මන්නෙත් එක්ක ඔට්ටු වෙලා ලෝකෙම දන්න මිනි­හෙක් වෙච්ච එක ගැන සතු­ටුයි. මගේ ‘කට්’ බලලා, ඒ ගැන ඉගෙන ගත්තා කිය­ලාත් සම­හරු කිය­නවා. ඕනෑම දෙයක් හරි­යට ඉගෙන ගත්තොත් ඉහ­ළ­ටම යන්න පුළු­වන්. ඒක තමයි තිය­රිය. හැබැයි, ප්‍රැක්ටි­කල් ඇඟේ තියෙන්න ඕන.

    රවී තමන් ඉන්න තැන ගැන ආඩ­ම්බ­ර­යෙනි. සේවාව, කැප­වීම, ඉව­සීම, මිත්‍ර­ත්වය ඒ හැම­දේම රවී ළඟය.

    ‘මිනි­හෙක් මාළු කූරි­යෙක් ගන්නේ රහට කන්නයි. ඒක හරි­ය­ටම කපලා කොටලා දෙන එක සේව­යක්. ‍සල්ලි හම්බ­වෙ­නවා තමයි, ඒ වුණාට ජීවිතේ කියන්නේ සල්ලිම නෙවෙයි නේද?

    රවී අපෙන් අහන්නේ එහෙ­මයි. ඇත්ත­ටම රවී කියන්නේ ලෝකේ වටේ නොහි­තපු ‍විදිහට ජන­ප්‍රිය වෙච්ච මිනි­හෙක්.

    ඔන්න ඔහො­මයි මාළු කැපිල්ල ජීවි­කාව කර ගත්ත අයගේ කතා වස්තුව. රවී ඉන් කෙනෙක්. කොච්ච­ර­වත් මන්නා පිහිය මුවත් තියනා ගම­න්මයි ඒ අය ඉන්නේ. පාරි­භෝ­ගි­ක­යාට ඕනෑ විදි­යට කෑලි නැති­නම් පෙති ගහලා මාළු ටික හරි­ගස්වා දෙන්නේ ඉතින් රවීලා තමයි. ඉදින් කෙමෙන් ඉර මුහුදේ ගිලේ. වැල්ල­ටත් ඒ ඉහ­ත්තාවේ ඇටවූ ලෙල්ල­ම­ටත් බිම් කරු­වල වැටේ. ඒ ධීව­ර­යන්ගේ දවසේ උදාව, දෙනෝ­දා­හක් දවසේ ඉසි­ඹු­ලන විට ඔවුහු දැන් වෙර­ළට එක් රොක් වෙනවා. මුහුදු ගම­නට දැන් බෝට්ටු සූදා­නම්.

    ඒ අතරේ හැන්දෑ­කරේ වැඩ නිමා­ක­රන් රවී දුව, පුතා සහ ප්‍රිය බිරිය වෙසෙනා නවා­තැ­නට යන්නයි සූදා­නම.

    ඉතින් අපි අදට නව­තිමු. ඒ හෙට ඉර උදා­වත් සමඟ ධීව­ර­යන් බෝට්ටු පුරවා ගෙනෙනා අලුත් දවසේ මත්ස්‍ය අස්වැන්න දෝත දර­න්නට මඟ බලා­ගෙ­නයි. ඒ සුබ දින­යේදී කාටත් උදවු වන්නට රවී තව­මත් මන්නා පිහි­යක් මුවත් තියන් මුහු­දු­කරේ එහේ මෙහේ කරක් ගස­මින් කෙළි­දෙ­ළෙන් කල් ගෙව­මින් හිඳීවි.

    හෙට ආයේ අලුත් දව­සක්. බලා­පො­රොත්තු පොදි බැඳ­ගත්ත මුහුදු සුළං­ව­ලින් හිත අලු­ත් වන දව­සක්. හෙටත් රවී ලෙල්ලමේ මන්න­යෙන් සෙල්ලං දමාවි. ඒ සෙල්ලම දෙනෝ­දා­හ­කගේ බත් පත රස කරයි.

     

    නුවන් මහේෂ් ජය­වි­ක්‍රම

    ඡායා­රූප – ශාන් රූප­ස්සර

    LEAVE A REPLY

    Please enter your comment!
    Please enter your name here